Steun ons en help Nederland vooruit

Publicaties

ER WAS EENS IN TIJDEN VAN COVID……. een Wijdemeers sprookje

Er was eens een weg in Oud-Loosdrecht. Een dijk van een weg! Maar die oude weg in Oud-Loosdrecht werd oud en versleten en zag de toekomst somber in. De randen gingen rafelen, de stukken vielen er af, en de noodpleisters konden het niet meer aan. Maar de oude weg bood de enige mogelijkheid om bij boten en de Plassen te komen en ook doorsluipers maakten er dankbaar gebruik van om files te vermijden. De oude dijk zuchtte en steunde, kraakte in zijn voegen en liet het allemaal maar toe.

De oude weg was ook geliefd bij fietsers: kinderen op weg naar school of toeristen voor wie de oude weg de belofte inhield van het genieten van de natuur. De oude dijk was blij dat hij hierin nog kon voorzien. Maar toen kon het echt niet meer. De oude dijk had een nieuwe huid nodig, een complete transplantatie. De wegverzorger en zijn raadslieden, die hierover moesten beslissen, zagen het ook, maar U weet, de wachttijden zijn lang en er moet overal nog zoveel gebeuren! En intussen bleef de oude dijk proberen al krakend en steunend te doen waarvoor hij was bedoeld.

Toen werd het plotseling stil in het land. Een ziekte waarde rond, de mensen bleven thuis en ook de wachttijden werden opgeschort. Het werd stil op de dijk. De wegverzorger zag een kans. Een donor was voorhanden en bereid in deze stille tijd een nieuwe huid ter beschikking te stellen. De wegverzorger sprak met de oude weg en iedereen die van hem afhankelijk was. Men was enthousiast over deze kans. De oude dijk kreeg weer hoop op betere tijden, de toekomst leek hem weer toe te lachen en dankbaar maakte hij zich op voor de ontvangst van zijn nieuwe huid.

De wegverzorger moest echter overleggen met zijn zes raadslieden die hem toestemming moesten geven. De oude weg wachtte in spanning. En toen ging het mis! De raadslieden leden aan koudwatervrees! Eén raadsheer viel van zijn stoel en vond het te snel, een raadsvrouw kwetterde dat de nieuwe huid te duur was, een ander wilde kunnen kiezen uit verschillende donoren en een paar waren bovendien allergisch voor de donor. Te duur, te weinig keus, te overhaast, te veel risico’s, dat vonden de vier huiverige raadslieden. Slechts twee raadslieden, democraten die het belang van het dorp voor ogen hadden, wilden de oude weg snel genezen van zijn kwalen en van een nieuwe huid voorzien. De oude dijk was verbijsterd en zag zijn hoop vervliegen.

De wegverzorger had geen keus. Hij moest gehoorzamen aan zijn raadslieden. De oude weg kreeg dus nog steeds geen nieuwe huid. Krakend en steunend moest hij de onzekere toekomst tegemoet gaan en hoopte nog in staat te blijven om toch nog veilig te kunnen doen waarvoor hij bestemd was. De gebruikers waren teleurgesteld en ongelukkig en vonden het een gemiste kans die iedereen duur te staan zou kunnen komen.

De oude weg in Oud-Loosdrecht, die dijk van een weg, weende, zuchtte en steunde en stond, krakend, opnieuw op de wachtlijst,
En leefde nog lang … ongelukkig!

Nanne Roosenschoon
D66 Wijdemeren

Gepubliceerd op 01-05-2020 - Laatst gewijzigd op 01-05-2020